Maart 2022 Verslag Hans en Cyriel

Geïnspireerd op de naturschallwandler zijn Hans en Cyriel de uitdaging aangegaan om zelf een luidspreker systeem volgens dit zelfde principe te bouwen. Tijdens deze clubavond zullen ze afwisselend tracks draaien om de verschillen en zeker ook de overeenkomsten te laten horen. Tracklist van de avond * Uitvoerende en track: * The Fairfield Four; These Bones * Chie Ayado; In My Life * Laura Fygi; Till There Was You * Nidarosdomens Jentekor & Trondheimsolistene; Arnesen: Magnificat 5. Fecit Potentiam * Marianne Mellnas; Cantique De Noel : O Helga Natt (O Holy Night; Sung In Swedish) * Anette Askvik; Liberty * Dominique Fils-Aimé; Birds * James Mulvale; Asmr Binaural Experiment * Maceo Parker; Children's World * Jennifer Warnes; The Well * Minnesota Orchestra; Baba Yaga, Op. 56 * Holly Cole; I Can See Clearly Now * Scala & Kolacny Brothers; Nothing Else Matters * Nina & Frederik; Time For Man Go Home * Cincinnati Pops Orchestra en Erich Kunzel; Banditen Galop, op. 378 Het eerste stuk muziek klinken uit de creatie van Hans. Het mannen gospeltrio klinkt aangenaam in de ruimte. Wat natuurlijk meteen opvalt, is het geluidsbeeld dat zich als een bubbel tussen de luidsprekers en zich in de ruimte ontvouwt. De meerdere stemmen van het a capella koor “The Fairfield Four” bestrijken een groot aantal octaven, waarbij de 2x subwoofers extra ondersteuning geven in de laagste regionen. Het laag is lekker dik aangezet, maar het midden gebied mist wat aftekening in het geluidsbeeld. Omschakelen naar de set van Cyriel. We luisteren nu naar een piano met vrouwenstem. De piano wordt mooi breed neergezet en de stem van “Chie Ayado” klinkt mooi doorleefd. In tegenstelling tot de set van Hans zijn in deze set eigenlijk geen aparte subwoofers opgenomen, maar heeft Cyriel 2 losse KEF B200 woofers ingezet, als onderdeel van een 3 weg systeem. Als we deze twee sets vergelijken dan is het laag uiteraard wat minder prominent aanwezig. Hoewel de woofers vrij ver achterin de zaal staan zorgt dit wel voor een frequentiebalans die goed uitgebalanceerd is. Uit de set van Hans klinkt “Laura Fygi”. Nu dat we een paar keer tussen de sets geschakeld hebben wordt steeds meer duidelijk dat de set van Hans veel meer body in de weergave heeft. Het gebruik van de dubbele subwoofer en de extra driver dragen hier aan bij. De stem van Laura klinkt wel wat nasaal en alsof ze door een brievenbus zingt. Het neerzetten van grootse koren is iets wat beide sets uitstekend kunnen, het afstraalgedrag zorgt voor een groot geluidsbeeld. Het “Nidarosdomens Jentekor” wordt begeleid door een symfonieorkest in een muziekstuk waar veel in gebeurt, met veel stemmen en veel instrumenten. Bij het crescendo lijken de speakers van Cyriel wat dicht te lopen, maar in de rustige stukken klinkt het mooi en evenwichtig. Hier lijkt alles mooi in balans; wel met wat minder body dan met de set van Hans, maar de stemmen klinken meer open. Bij het “Cantique De Noel” horen we opnieuw een koor maar dan met kerkorgel en sopraan. Dit doet de set wel erg goed. Je hebt niet het idee dat je iets mist in de opname; erg knap gedaan. Ook Hans speelt dit nummer op zijn set. Het koor staat wat verder naar achteren in het geluidsbeeld, en ook nadat het volume wat omhoog is gezet klinkt de set toch wat terughoudender. Bij hetzelfde volume lijkt het alsof de stemmen wat meer moeite hebben om een compleet plaatje te maken. Hier ontbreekt wat openheid die in de set van Cyriel duidelijker aanwezig is. Maar bij het aanzetten van kerkorgel klinkt er meer gewicht en wordt het realistischer. De set van Hans laat meer ritme en swing horen waardoor je aangenaam blijft luisteren. Vooral bij het nummer “Liberty” van het gelijknamige album van “Anette Askvik” zit veel lucht rond de vrouwenstem en de piano. Hier wordt vooral in de hogere registers gespeeld. Maar zodra de dames de echt hoge noten raken loopt het geluid toch weer wat dicht. De elektronische baslijn wordt door de subwoofers lekker ritmisch weergegeven. De uithalen van de saxofoon worden mooi breed neergezet en lopen fijn door het frequentiegebied heen. Nu mag Cyriel met hetzelfde nummer laten horen wat de verschillen zijn. Het is wel duidelijk dat de stemmen veel opener klinken en losser staan van de rest van de instrumenten. De s- en de t-klanken worden wat minder venijnig weergegeven. De violen en bas zijn beduidend dunner, maar deze set maakt weinig fouten. Met “Birds” van “Dominique Fils-Aimé” is er opnieuw een vrouwenstem te horen. Ja, dat kan dit systeem inderdaad erg goed. Omdat de twee systemen het gehele geluidsbeeld als een bubbel wordt weergegeven, mis je de plaatsing van de stemmen en instrumenten in de soundstage. Er zijn ook nummers die dat helemaal niet zo nodig hebben zoals het “ASMR Binaural Experiment” van “James Mulvale”. De shaker in het nummer kan af en toe wel een beetje schel uit de hoek komen. Zo ook de trompet van “Maceo Parker” die wat venijnig uit de hoek komt, maar nooit over het randje gaat. De drums klinken helaas wat dunner waardoor het nummer de swing verliest. Juist dit nummer heeft een goede basweergave nodig die voor de stuwing in het ritme moet zorgen. Het weergeven van singer-songwriter muziek waarbij de begeleiding zich beperkt tot gitaar of piano gaat prima. Dat is toch weer anders als Hans het nummer “The Well” opzet. Het ritme zit hier beter in; de baslijn beschrijft de melodie en dat is de sterkte van het systeem van Hans. Bij het “Baba Yaga” wordt veel van het systeem gevraagd, het is een zeer dynamische opname met lekker veel laag. Zodra het muziekstuk naar het crescendo gaat wordt het wel een kakofonie van violen en percussie en loopt het geluidsbeeld toch weer wat dicht. Dan maar even het volume wat lager zetten zodat de set zich niet meer verslikt. Tijdens het nummer van Holly Cole: “I Can See Clearly Now” wordt er wat geëxperimenteerd met de set van Hans door de speakers flink in te draaien. Hierdoor wordt het geluidsbeeld wat rustiger en neemt het felle van de breed-bander wat af. De stem van Holly die eerst wat nasaler overkwam, klinkt nu wat vriendelijker en minder toeterig. Verder verstomt het midden gebied teveel waardoor gekozen wordt om de speakers maar weer terug in de originele stand naar het publiek te draaien. Op de set van Cyriel klinkt het voor mij bekende “Nothing Else Matters”, maar dan niet in de originele uitvoering van Metallica, maar door een dameskoor enkel begeleid door een vleugel. De set van Cyriel heeft minder drive en ritme dan de set van Hans, maar de stemmen en de koren worden daarentegen wel opener weergegeven met een minder nasaal karakter. Cyriel vertelt mij naderhand dat het ontwerp van zijn set ook met name op gericht is op ruimtelijkheid, openheid, frisheid, veel detail en een bescheiden aanwezigheid zodat het niet te ‘overdonderend’ overkomt. Bij het experimentele nummer “Bubbles” van “Yosi” gebeurt er weer veel in het geluidsbeeld, wat erg mooi door de set van Cyriel wordt weergegeven. De drive in de baslijn is hier goed in balans en evenaart de punch van de set van Hans bijna. De set kan goed omgaan met veel informatie in het geluidsbeeld. Als één van de afsluiters luisteren we naar “Time For Man Go Home” door “Nina & Frederik”. Dit klinkt als een 78 toeren plaat met enkel een mannen en een vrouwenstem begeleidt door simpele percussie. De productie van de opname is zo overheersend dat het geluid net zo goed uit een simpel transistor radiootje kan komen. Maar wel leuk. Als klap op de vuurpijl, maar eigenlijk met de klap van een zweep of is het eigenlijk het pistoolschot van de bandieten ? In ieder geval sluiten we de avond af met “Banditen Galop, op. 378” uitgevoerd door het “Cincinnati Pops Orchestra” onder begeleiding van “Erich Kunzel”. Hiermee komt de muziek ten einde en kunnen we natuurlijk niet anders dan Hans en Cyriel hartelijk bedanken voor het demonstreren van de door henzelf eigenhandig vervaardigde sets. We hebben deze avond getuige mogen zijn van de vele uren bouwen, experimenteren en tweaken van hun eigen interpretatie van de naturschallwandler. Een compliment en een flesje wijn is zeer zeker op zijn plaats.

Verslagen 2022